BLOG VAN ELS - STUDIO BEWUST
WOORDEN UIT MIJN BOEKEN
PERSOONLIJKE VERHALEN & INZICHTEN

 

LAAT LOS VOOR JE GAAT SLAPEN

Sta even stil voordat je de nacht in gaat. De volle maan schijnt haar licht, niet alleen op de wereld om je heen, maar ook op alles wat je met je meedraagt. Ze nodigt je uit om te kijken naar wat je niet langer dient.

Laat de gedachten, zorgen en spanningen die zwaar voelen, zachtjes wegvloeien. Stel je voor dat je ze bij elke uitademing aan de maan geeft, alsof ze oplossen in haar kalme, zilveren gloed.

Dit is een moment van overgave. Niet van zwakte, maar van vertrouwen. Alles wat je vasthoudt, belemmert de ruimte voor groei. Laat los, niet omdat je moet, maar omdat het je bevrijdt.

Sluit je ogen. Voel de stilte in jezelf. Laat de maan je herinneren aan je kracht, je heelheid. Wat je loslaat, maakt ruimte voor wat werkelijk van jou is. 

De maan waakt over je.

BEWUSTWORDEN 
DE WEG NAAR INNERLIJKE VRIJHEID

Bewust worden is als het ontwaken uit een diepe slaap. Het is een reis naar binnen, waarin je jezelf losmaakt van de illusies van het ego en de buitenwereld. Door stil te worden en naar je innerlijke stem te luisteren, ontdek je wie je werkelijk bent: een wezen van licht, liefde en oneindige mogelijkheden.

Het pad van bewust worden vraagt moed. Moed om oude patronen los te laten, om je schaduwkanten te omarmen en om te erkennen dat je niet je gedachten, emoties of omstandigheden bent. Je bent de stille getuige daarachter, de eeuwige aanwezigheid die alles waarneemt.

Wanneer je bewust wordt, verschuift je perspectief. Je ziet dat de wereld een spiegel is van je innerlijke staat. Door je innerlijke wereld te helen, breng je harmonie naar buiten. Je leert dankbaarheid voelen voor alles wat is, zelfs de uitdagingen, omdat zij je dichter bij je authentieke zelf brengen.

Bewust worden is geen eindbestemming; het is een voortdurend proces van groei en transformatie. Elke stap die je zet, brengt je dichter bij het ervaren van de eenheid met alles wat leeft.

Wees geduldig met jezelf, adem diep, en herinner je: je bent al heel. Alles wat je zoekt, bevindt zich in jou.

VERLOREN IN DE TUSSENFASE

Ken je dat gevoel.

Dat je wéét dat je iets moet loslaten...
En dat je het ook doet - met pijn in het hart, maar  vol overtuiging.
Je neemt  afscheid van wat niet langer  goed voor je is,
en toch sta je  daar ineens in een soort leegte.
Niet meer wie je was,
maar ook nog niet wie je wordt.

Ik weet precies hoe dat voelt.
ik heb er zelf gestaan.
Na mijn scheiding nam ik een beslissing die mijn hele leven veranderde. 
Ik verliet mijn man, niet omdat  ik zeker wist wat ik wél wilde,
maar omdat ik diep vanbinnen voelde:
Zo kan ik niet verder.
Ik wilde weer ademen. Ik wilde  weer  voelen wie ik ben. 
En toen kwam de tussenfase

Een fase waarin ik  mezelf  soms kwijt  was. 
Waarin ik twijfelde, huilde, groeide.
Waarin niets meer vertrouwd voelde,
maar ergens diep vanbinnen wist: er komt iets nieuws.
Wat precies? Geen idee.

Maar ik voelde dat ik onderweg  was naar mezelf.
En stap voor stap begon ik weer op te staan. 
Liever, zachter, krachtiger dan ooit.
Niet omdat het makkelijk  was,
Maar omdat ik  trouw bleef aan wie ik ben.

Herken je dit? Zit jij ook in zo'n tussenfase?
Weet dat je niet alleen bent.
Het is oké om te zweven.
Om niet meteen een plan te hebben.
Soms is dat precies  de  ruimte die je nodig  hebt om écht thuis te komen bij jezelf.

Wil je weten hoe ik dit pad bewandeld heb?
Laat je  inspireren door mijn boek 'Ik leef wie ik ben'.  
In het eerste deel help ik jou om jezelf terug te vinden.
In het tweede deel van mijn boek ' De weg naar mijn diepere zelf'
vind je een eerlijk en kwetsbaar verhaal over loslaten, zoeken en thuiskomen.

Veel  leesplezier
Els

 

 
WEES JEZELF - STRALEND EN ECHT
 
Elke nieuwe week brengt een frisse start, een kans om dichter bij jezelf te komen en te groeien. Maar om echt vooruit te komen, is het belangrijk om eerst stil te staan bij wie je werkelijk bent.
 
Je bent niet alleen je successen of je mislukkingen. Je bent niet alleen wat anderen van je denken. Je bent een uniek persoon met een eigen licht, een eigen kracht en een eigen pad.
 
Durf te kijken naar jezelf, zonder maskers of twijfel. Zie je talenten, je dromen, maar ook je kwetsbaarheid. Alles wat je bent, is waardevol. Je hoeft niets te bewijzen, alleen te zijn.
 
Laat deze week een moment zijn waarop je vol vertrouwen jezelf omarmt. Wees trots op je groei, mild voor je fouten en dankbaar voor de lessen die het leven je geeft.
Stap met open hart en frisse energie de nieuwe dagen in. Jij bent genoeg, precies zoals je bent. En vanuit die kracht kun je de wereld aan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

VAN BIJSTUREN NAAR STRALEN

 

Ik stuur niet langer bij

op een leven dat mij klein houdt.

Ik kies verandering.

Niet uit onrust,

maar uit waarheid.

Ik laat los wat mijn licht dimt,

wat mij leerde aanpassen

in plaats van te stralen.

Veranderen is geen breuk,

het is een herinnering

aan wie ik altijd al was.

Vandaag kies ik mezelf.

Zichtbaar.

Rechtop.

In mijn volle licht.

 

Voel met me mee wat de wereld ons geeft

Stel je voor: je staat aan zee. De golven ruisen zachtjes, de wind speelt door je haren, de zon verwarmt je huid. Of je wandelt in het bos, waar het licht door de bladeren valt en de geur van mos en hout je omarmt. In zo’n moment zou je ziel tot rust mogen komen.

En toch… vaak grijpen we meteen naar onze telefoon. We maken foto’s, filmen, en pas wanneer we later die beelden online delen en er reacties komen, voelen we dat vleugje geluk. Maar dat is een geluk dat afhankelijk is van bevestiging van buitenaf.

Dan vraag ik me af: beleven we de schoonheid nog wel écht, of missen we de magie van het moment zelf? Zijn we meer bezig met hoe het eruitziet voor anderen, dan met wat het met ons doet vanbinnen?

Het maakt me oprecht bezorgd. Want de natuur wil niet gepost worden, ze wil gevoeld worden. Ze fluistert rust, ze ademt vrijheid, ze geneest zonder woorden – maar alleen als we erbij stilstaan.

Mijn wens is simpel: dat we leren terugkeren naar het nu. Dat we onze ogen sluiten, diep ademhalen, en weer voelen wat de wereld ons geeft – zónder dat er iemand anders meekijkt.

 

Mijn leven is een dambord

Ik heb lang gedacht dat het leven vooral bestond uit de juiste keuzes maken.

De juiste richting kiezen. De juiste mensen toelaten. Proberen om niet opnieuw gekwetst te worden.

Maar misschien werkt het leven helemaal niet zo.

Misschien is het meer zoals een dambord.

Een spel van licht en donker, van bewegingen die je soms bewust maakt en soms pas later begrijpt.

Ik kijk terug op de weg die ik heb afgelegd en zie zoveel verschillende vakjes. Sommige liggen nog helder in mijn geheugen. Andere zijn zachter geworden met de tijd, alsof de scherpe randen er langzaam vanaf zijn gegaan.

Er waren witte vakken.

Momenten waarop alles vanzelf leek te gaan.

Een blik die langer bleef hangen dan verwacht. Een gesprek dat moeiteloos liep. Het gevoel dat iemand je ziet, echt ziet, zonder dat je veel hoeft uit te leggen.

Dat zijn de momenten waarop het leven even licht wordt.

Waarop je vergeet dat je ooit bang was om opnieuw te vertrouwen.

Maar er waren ook donkere vakken.

Momenten waarop liefde niet alleen warm voelde, maar ook confronterend. Waarop iemand dichtbij genoeg kwam om niet alleen mijn mooie kanten te zien, maar ook mijn twijfels.

Want dat is misschien het vreemde aan liefde.

We hopen iemand te vinden die ons gelukkig maakt, maar soms ontmoeten we ook iemand die ons laat kijken naar stukken van onszelf die we liever verborgen hielden.

Een persoon kan een spiegel worden.

Niet omdat hij je wil veranderen, maar omdat nabijheid dingen zichtbaar maakt.

De momenten waarop ik dacht dat ik te veel voelde. Te veel gaf. Te veel hoopte.

En misschien gold dat ook andersom.

Misschien waren er momenten waarop ik iemand raakte op plekken waar hij zelf nog geen woorden voor had. Misschien bracht ik niet alleen warmte, maar ook vragen. Niet alleen rust, maar ook beweging.

Want echte liefde blijft nooit helemaal aan de oppervlakte.

Ze raakt iets aan.

Soms zacht.

Soms pijnlijk.

Op de donkere vakken van mijn leven heb ik geleerd dat ik niet altijd sterk hoef te zijn. Dat ik niet alles alleen hoef te dragen. Dat kwetsbaarheid geen verlies is.

Soms is het juist de plek waar de mooiste verbinding ontstaat.

Ik heb geleerd dat de witte vakken me mijn licht tonen.

Maar de zwarte vakken mijn diepte.

En misschien heb ik beide nodig gehad om te worden wie ik vandaag ben.

Mijn leven is een dambord.

Met liefde en afscheid. Met hoop en twijfel. Met herinneringen die nog altijd ergens onder mijn huid zitten.

Ik weet niet welke zetten er nog komen.

Maar ik weet wel dat ik blijf bewegen.

Met een hart dat ooit bang was om opnieuw te voelen, maar dat uiteindelijk begreep dat juist daarin het mooiste deel van het leven zit.