Wanneer je lichaam even stilvalt
Dagboekfragment 7 februari 2026
Stilaan wordt mijn geest wakker. Niet bruusk, niet dramatisch, maar langzaam, alsof mijn hoofd eerst moet begrijpen wat mijn lichaam al lang weet. Een eenvoudige ingreep, zeiden ze. En toch voelt het alsof ik wakker word in een verhaal dat ik niet zelf gekozen heb. Het liefst zou ik meteen uit bed springen. Mijn krukken tegen de muur. Doen alsof het allemaal een misverstand is. Maar nee. Mijn rechterbeen wil niet meer mee. Het ligt naast me in bed, levenloos, alsof het niet meer bij mij hoort. Alsof het zich heeft teruggetrokken uit mijn bestaan. Ik trek mijn andere been vluchtig op. Mijn handen grijpen naar het stille been ernaast. Ik probeer het te verleggen, te overtuigen, wakker te maken. Komaan meid, help jezelf. Mijn hart slaat een slag over. En dan… stilte. Mijn been is levenloos. Dat woord blijft hangen. Niet omdat ik het wil dramatiseren, maar omdat het de enige juiste beschrijving is op dit moment. Toch moet ik mezelf overtuigen. Niet met angst, maar met hoop. Het komt goed, Els. Straks ben jij weer baas over je lichaam. Straks stap jij opnieuw naar buiten. Zonder krukken. Maar eerst komt er iets anders. Revalidatie. Hopelijk maandag de transfer naar mijn nieuwe verblijfplaats. Niet naar huis. Niet naar mijn man. Niet naar mijn viervoeter. En dat doet pijn. Want revalideren is niet alleen opnieuw leren stappen. Het is ook leren wachten. Leren loslaten. Leren vertrouwen op iets wat je nog niet voelt. Ik merk dat mindset nu belangrijker is dan ooit. Niet de soort positiviteit die alles wegduwt, maar de zachte overtuiging dat ik hier doorheen kan. Daarom schrijf ik. Ik houd mijn dagboek bij. Ook even voor jullie. Omdat verbinding belangrijk is. Zeker wanneer je lichaam even niet meewerkt. Zeker wanneer je wereld plots kleiner wordt tot een ziekenhuisbed. Dankjewel voor de lieve berichtjes. Voor de steun richting Anthony en mezelf. We vechten voor beterschap. Samen met onze kinderen. Want ook zij voelen dit. Ook zij dragen mee, elk op hun eigen manier. Met vragen in hun ogen, met moed in hun hart, met liefde die soms stiller is dan woorden. We zijn een team, zelfs wanneer het leven ons even uit elkaar trekt. Ergens… houdt Anthony dat tijgertje in mij wakker. En ik in hem.
Voor nu is het genoeg dat ik er ben.
Dat ik hoop.
Dat ik schrijf. Dat ik liefheb.
Liefs, Els
Dagboekfragment 11 februari 2026
Klokslag 3.25 uur. Vroeg in de morgen.
Mijn ogen volgen de wijzers.
Gisteren zette ik mijn eerste stappen met krukken. Een kort moment op de fiets, een klein stukje vrijheid voor lichaam én geest. Elke beweging voelde als een overwinning, elke ademhaling als een stap terug naar mezelf. De deur gaat open. Een vriendelijke verpleegkundige vraagt hoe het met me gaat. Probeer maar nog wat te slapen fluisterd ze me toe.
Geen overplaatsing naar het revalidatieoord. Volzet. Ons huisje aan zee wacht.Mijn stem zal er straks weer klinken, helder en vol, halmen door de kamers. Wat vroeger soms als “te veel” werd ervaren, voelde nu als een leegte voor mijn man. Het besef van hoe kostbaar aanwezigheid is, hoe belangrijk kleine rituelen: een ochtendhumeur, een lach, een simpele groet die plots alles betekenen.
Hoe dit kon gebeuren, blijft nog steeds een open vraag. Dossiers uit het verleden werden terug opgehaald, sporen onderzocht, verbanden gelegd. De dokters kijken holistisch, met aandacht voor het geheel, zoals het hoort of zoals het zou moeten zijn.
De dagen waren gevuld met onzekerheden: een been dat plots niet meer bewoog, onbekende gezichten in witte schorten, vragen die overal opdoemden. Van mij, van Anthony, van onze kinderen. Stilaan krijgt alles een plek.
Het komt goed. Altijd.
Onze viervoeter deed het geweldig. Haar huilbuien aan de telefoon werden getroost door Anthony. Dan schoof ze dicht tegen hem aan.
‘s Ochtends vroeg, net zoals papa, eten, drinken, plasje… wachtend in haar vertrouwde stekje in het bureau tot papa terug is. Chapeau.
Ondanks de beperktheid vond ik manieren om te bewegen. Stoelyoga, mijn ene been dat me hielp verplaatsen naar het toilet, mijn handen die schreven aan mijn tweede boek, Zout onder mijn huid. Momenten die me deden glimlachen, die mijn bleke gezicht oplichtten, en mijn haren, nu even slank langs mijn hoofd, zachtjes lieten verdwijnen in het moment.
Het herstel zal tijd vragen. Hoe lang, weet ik nog niet. Maar ik voel hoe ik gegroeid ben als persoon. De kracht van mijn eerste boek, de haltes die ik opnieuw aan het doorleven ben, blijft bij me. En nu, schouder aan schouder met Anthony, vechten we verder.
Nogmaals mijn dank aan iedereen. Verbondenheid is het mooiste medicijn . simpel, gratis en krachtig, dat lichaam en ziel verwarmt.
Bedankt vanuit mijn hart
WANNEER JE LICHAAM EVEN STILVALT
Dagboekfragment – 13 februari 2026
Mijn tweede dag thuis.
Anthony aan mijn zijde. Samen zoekend naar een nieuw ritme. Naar hoe we het leven hier, tussen krukken en rustmomenten, opnieuw organiseren. Hij neemt taken over zonder woorden, vanzelfsprekend.
En toch…
blijft de stilte in huis gevuld. Niet met leegte, maar met een zachte onzekerheid. Een stem die fluistert: het komt goed…
Mits voorzorg.
Mits aandacht.
Niet alleen nu, in deze dagen van herstel, maar misschien wel je hele leven lang.
Want soms is genezing niet terugkeren naar hoe het was, maar leren dragen wat is met zachtheid, met bewustzijn, stap voor stap.
Filou voelt alles. Ze weet precies waar haar baasje pijn heeft. Haar hoofd rust zacht op mijn geopereerde knie. Ontroerend en tegelijk confronterend. Alsof ze me eraan herinnert: je lichaam liegt niet.
En dieren… lezen geen woorden, ze lezen energie.
Vandaag kwam ook de kinesist aan huis. Wat nu belangrijk is, zo werd me uitgelegd, is mijn hersenen opnieuw prikkelen.
Mijn voet, mijn tenen . Het operatieve been moet weer leren luisteren.
Of beter: ik moet opnieuw leren voelen dat het er is.
Het is vreemd hoe iets vanzelfsprekends plots een opdracht wordt.
Stappen. Nooit eerder was ik er zo bewust mee bezig.
Links… rechts… links…
Ligt er niets voor mijn voeten?
Even pauzeren. Ademen. In… uit…
En vandaag kwam er iets nieuws bij. Binnenshuis mag ik vanaf nu stappen zonder krukken. En het lukt me. Niet achteloos, niet vanzelfsprekend
maar met aandacht. Alsof elke stap een zachte herinnering is: mijn lichaam leert opnieuw vertrouwen.
Links… rechts… voorzichtig, bewust.
Alsof ik het leven zelf opnieuw binnenwandel, kamer per kamer.
Bewustwording is geen theorie meer.
Het is praktijk. Een les in traagheid. In aanwezigheid.
En daarnaast: mindset. Wie mijn eerste boek ´Ik leef wie ik ben´ gelezen heeft, herkent deze haltes misschien.
Positief denken is geen oppervlakkig trucje. Het is een keuze. Een kompas.
Die kracht heb ik van mijn ouders meegekregen. Thuis leerden we: ook als het moeilijk is, blijf je bewegen.
Blijf je gaan.
Maar wat ik vandaag anders doe, is luisteren naar mijn grenzen.
Ik heb geleerd dat te lang over mijn grenzen gaan niet alleen belastend is voor mijn lijf, maar ook voor de mensen rondom mij. Grenzen zijn geen zwakte. Ze zijn wijsheid.
De klok terugdraaien kunnen we niet. De toekomst controleren evenmin. Wat ik wél kan, is leven in het ´NU´.
Daar, in dat ene moment, zit vaak meer geluk verborgen dan we denken. In kleine dingen. In een hond die haar kop neerlegt. In een ademhaling. In een stap vooruit.
We zijn zo vaak bezig met de buitenwereld, dat we onszelf vergeten. Een pijntje wordt verdoofd en we gaan verder. Soms onder druk van een werkgever, een systeem, een controlearts die moet bepalen of je ziekte wel “terecht” is. Alsof pijn iets is dat je moet bewijzen. En dan sluipt die gedachte binnen: Denkt men nu echt dat ik een profiteur ben?
Maar wanneer we het patroon durven uittekenen, leren we zoveel.
Over onszelf.
Over onze gedachten.
Over wat ons vooruit helpt.
En in het midden plaatsen we één woord: POSITIVITEIT.
Geen naïviteit. Geen maskertje. Maar een innerlijke keuze die richting geeft.
De vele reacties en berichten openen gesprekken tussen ons. We leren van elkaar. We voelen ons gesteund. Studio Bewust is voor velen een anker geworden. Daarvoor is het ontstaan. Vanuit een verlangen om ruimte te geven aan echtheid, bewustzijn en verbinding. Hier schrijf ik. Hier ontmoet ik. Hier inspireer ik. En word ik zelf geraakt.
Deel deze blog gerust verder. Misschien wordt hij voor iemand anders precies het fluisterstemmetje: het komt goed.
Liefs,Els
Reactie plaatsen
Reacties