Er zijn gesprekken die ik me niet herinner om wat er gezegd werd,

Wanneer een boek zijn eigen naam vraagt Tijdens het schrijven gebeurt er soms iets onverwachts. Niet met de woorden zelf, maar met wat ze beginnen te dragen. Wat lange tijd Zout waar de zee me bracht heet, voelt nu niet meer helemaal passend. Ze hoort bij de plek waar het verhaal ontstaat: bij de zee, bij beweging, bij onderweg zijn. Maar terwijl ik verder schrijf, verschuift iets. Het verhaal gaat minder over waar ik aankom, en steeds meer over wat altijd al in mij aanwezig is. Over wat ik meedraag, lang voordat ik het kan benoemen. Over voelen en weten als iets lichamelijks, iets dat zich niet laat uitleggen maar wel laat herkennen. Gaandeweg voel ik dat de titel niet langer buiten mij mag blijven. Ze moet dichterbij komen. Onder de huid. Zo krijgt het boek een nieuwe naam: Zout onder mijn huid. Het is geen breuk met wat er was, maar een verdieping. Een titel die het verhaal volgt zoals het zich nu toont, niet zoals het begon. En zoals bij alles in dit schrijfproces, laat ik ook dit ontstaan door te luisteren — naar de tekst, naar het lichaam, naar wat zich stilaan aandient.

De ochtend is nog jong. Ik zit bij het raam, het notitieboek open voor me. De geur van verse thee kringelt in de kamer, de zee schuift traag voorbij, alsof ze mijn gedachten zachtjes begeleidt. Het ritme van de golven voelt als een uitnodiging: schrijf, volg je verhaal, wees stil en luister.